Koran 2:189 – Sura Al-Baqarah (Krowa)

Będą cię pytać, o Muhammad (s), o księżyce w nowiu (ahilla, liczba mnoga od hilāl): „Dlaczego wydają się bardzo cienkie, a następnie rosną, aż są pełne światła, a potem znowu słabną jak na początku i nie zawsze są takie same jak słońce?” Powiedz im: „To są wyznaczone czasy (mawāqīt to liczba mnoga od mīqāt) dla ludzi, aby znali czas siewu ziemi, w interesach, z powodu okresów oczekiwania kobiet, postu i jego łamania oraz Pielgrzymki” (wa’l-hajji i Pielgrzymka” jest dodatkiem do li’l-nāsi, „dla ludu”), to znaczy [wyznaczonych godzin], według których wyznacza się jego porę, bo gdyby [nowe księżyce] zawsze wyglądały tak samo, żadna z tych rzeczy nie mogłaby być znana. Nie jest pobożnością podchodzenie do domów od ich pleców w [waszym] stanie pielgrzymkowej nienaruszalności (ihrām), gdy wierci się w nich dziury, aby do nich wejść, a następnie wyjść, lekceważąc ich drzwi; zwykli to robić i twierdzić, że wynikało to z pobożności; lecz pobożność oznacza bać się Boga, nie sprzeciwiając się Jego przykazaniom; więc przychodźcie do domów przy ich drzwiach, gdy jesteście w stanie nienaruszalności pielgrzymkowej, i bójcie się Boga, aby wam się powodziło, [abyście mogli] zwyciężyć.