Koran 2:217 – Sura Al-Baqarah (Krowa)

W ten sposób Prorok (s) wysłał pierwszą ze swoich grup najeźdźców pod dowództwem „Abd Allaha ur. Jahsz. Walczyli z bałwochwalcami i zabijali [‚Amr ur. „Abd Allāh] Ibn al-Hadramī w [świętym miesiącu] Radżab, myśląc, że to ostatni dzień Jumādā II. Niewierni piętnowali ich za zezwolenie na walkę w świętym miesiącu, więc Bóg objawił co następuje: Pytają cię o święty, zakazany miesiąc i walkę w nim (qitālin fīhi, „walka w nim”, jest inkluzywnym substytutem [al-shahri l-harami, „święty miesiąc”]). Powiedz im: „Walka (podmiot qitālun) jest rzeczą poważną (orzeczeniem jest kabīr, „grób”), to znaczy okropna w sensie grzechu; ale wykluczenie (temat saddun) ludzi od drogi Boga, Jego religii i niewiary w Niego, w Boga oraz wykluczenie Świętego Meczetu, to znaczy Mekki, i wypędzenie z niego jego ludu, Proroka (ów) i wierzących – to jest poważniejsze (orzeczenie [ostatniego] tematu), [to jest] bardziej ohydne pod względem grzechu niż walka w nim w oczach Boga; a bunt, twoje bałwochwalstwo, jest w nim poważniejsze niż twoje zabijanie. Oni, niewierni, nie przestaną walczyć przeciwko wam, o wierzący, dopóki nie odwrócą was od waszej religii do niewiary, jeśli będą mogli; a kto z was odwróci się od swojej religii i umrze nie wierząc, jego dobre uczynki zawiodły, to znaczy są nieważne na tym świecie i w życiu ostatecznym. Tym samym nie będą się one na nic liczyły i nie przyniosą żadnej nagrody. Określenie śmierci jako warunku jest takie, że jeśli dana osoba miałaby [ponownie] powrócić do islamu, jej pierwotne uczynki nie zostałyby unieważnione i zostałaby za nie nagrodzona i nie musiałaby ich powtarzać, [czynów] takich jak [odbycie] Pielgrzymki: al-Shāfi’ī jest tego zdania. To są mieszkańcy ognia, którzy w nim przebywają.