O wy, którzy wierzycie! Zostało wam przepisane prawo talionu w wypadku zabójstwa: "Człowiek wolny za człowieka wolnego, niewolnik za niewolnika, kobieta za kobietę." A wobec tego, komu będzie nieco wybaczone przez jego brata, należy zastosować postępowanie według uznanego zwyczaju i wyznaczyć mu odszkodowanie w najodpowiedniejszy sposób. To jest ulga i miłosierdzie od waszego Pana. A ten, kto potem popełni jeszcze przestępstwo, otrzyma karę bolesną
Wyjaśnienie / Tafsir Al-Dżalalajn
O wy, którzy wierzycie, jesteście przedawnieni i zobowiązani, gdyż dla was jest to odwet na równych zasadach w stosunku do zabitego, zarówno pod względem cech [zabitego], jak i związanego z tym czynu; człowiek wolny zostaje zabity dla człowieka wolnego, a nie dla niewolnika; i niewolnik za niewolnika, i kobieta za kobietę. Sunna jasno stwierdza, że mężczyzna może zostać zabity [w odwecie] za kobietę i że należy wziąć pod uwagę przynależność religijną, aby muzułmanin nie mógł zostać zabity w zamian za niewierzącego, nawet jeśli ten pierwszy będzie niewolnikiem, a drugi wolnym człowiekiem. Jeśli jednak ktoś z tych, którzy zabili, zostanie ułaskawiony w związku ze swoim bratem, zabitym, tak aby odstąpić od odwetu (użycie nieokreślonego shay’un, „cokolwiek”, oznacza tutaj rezygnację z odwetu poprzez częściowe ułaskawienie przez spadkobierców [zabitego]; wzmianka o akhīh [„jego bracie”] ma w zamierzeniu pojednawcza prośba o ułaskawienie i oświadczenie, że zabójstwo nie powinno zrywać więzów religijnego braterstwa; cząstka człowieka, „byle kto”, jest przedmiotem klauzuli warunkowej lub względnej, której orzeczenie brzmi [poniżej: fa’ittibā’un]), aby ściganie, czyli działanie tego, który ułaskawił w ściganiu zabójcy, było honorowe, żądając krwi bez użycia siły. Fakt, że „prześladowanie” wynika z „przebaczenia”, oznacza, że jedno z tych dwóch [działań] jest obowiązkiem, co jest jedną z dwóch opinii al-Shāfi’ī przedstawionych tutaj. Inna [opinia] jest taka, że odwet jest obowiązkiem, podczas gdy krwawe pieniądze są jedynie rekompensatą [za brak odwetu], więc jeśli ktoś ułaskawi, ale nie wymieni swoich krwawych pieniędzy, to nic [nie się nie stanie]; i ta [ostatnia] jest preferowaną [opinią]. I niech zabójca zapłatę krwi zabójcy temu, który przebacza, to znaczy dziedzicowi, niech będzie życzliwy, bez zwlekania i oszustwa; że wspomniane tutaj zastrzeżenie dotyczące możliwości odwetu i rezygnacji z niego w zamian za krwawe pieniądze jest ułatwieniem, ułatwieniem danym wam przez waszego Pana i miłosierdziem dla was, ponieważ dał wam swobodę w tej sprawie i nie zażądał kategorycznie, aby jedna [z wymienionych opcji] była realizowana w taki sposób, w jaki nałożył obowiązek odwetu dla Żydów, a dla chrześcijan [przebaczania i] przyjmowania krwawych pieniędzy; a dla tego, kto dopuści się agresji, będąc niesprawiedliwym wobec zabójcy i zabijając go, to znaczy po przebaczeniu, czeka go kara bolesna ognia w życiu ostatecznym lub bycia zabitym na tym świecie.